9
ივლ
2012

ხომ გითხარი გაფრინდებიან თქო :)

9 ივლ 2012

მამაჩემის ბიძა პილოტი იყო.

მახსოვს სახლში რომ მივდიოდი მათთან, ყოველთვის მაინტერესებდა კარადა სადაც  უნიფორმას ინახავდა .

50 წლამდე იმუშავა, შემდეგ გულის პრობლემები შეექმნა, ამბობდნენ  ბევრი ფრენის ბრალიაო.

ფრენა ძალიან მიყვარს ბავშვობიდან, განსაკუთრებით აფრენის მომენტი და ის დრო როდესაც ილუმინატორიდან თეთრი ღრუბლებს თვალს ვუსწორებდი .

იმ ასაკში კომფორტთან დაკავშირებით განსაკუთრებული მოთხოვნები არ მქონდა, დღეს საქმე სხვაგვარდაა.

რამდენიმე თვის წინ, ერთ- ერთი ავიაკომპანიით ვიფრინე, ფრენის ხანგრძლივობა 2 საათ ნახევრის ნაცვლად 14 საათი გაგრძელდა, თვითმფრინავი ვერ დასვეს თბილსში და ბაქოში დავჯექით, 8 საათიანი ლოდინის შემდეგ უკან გამოვფრინდით თბილისში.

მეც რა მექნა, დავლიე 4 ბოთლი წყალი, რომელშიც ბილეთის ფასის ნახევარი გადავიხადე და  დავიწყე ფიქრი იმაზე, თუ ნიუ იორკის რომელ ქუჩაზე ვიქნებოდი ამხელა ფრენის შემდეგ.

მეორედ ზამთარში თვითმფრინავს ბორბალი გაეყინა და თბილისის აეროპორტში , თვითმფინავში მომწყვდეულმა გავატარე 4 საათი, არადა   უკვე დანიშნულების ადგილას უნდა ვყოფილიყავი ჩასული .

არაფერს ვამბობ  საკვებზე, რომლის წარმომავლობა ეჭვს ბადებს მის პირველად დანიშნულებაზე და ლეგენდარულ ფარდაზე რომელიც  მხოლოდ ერთად- ერთი ნაბიჯია  ” ბიზმესმენთა” და უბრალო მოკვდავთა შორის .

საუბარი არ მაქვს უჟმურ სტუარდესებზე, რომელთა სიუჟმურე ჰაერში აჭრის პროპორციულად აზრდება, დაგვიანებულ ან გადადებულ შიდა რეისებზე.

ამ ყველაფრის შემდეგ ერთი კითხვა მაქვს ჩემს მეგობრებთან, გაუმჯობესდა თუ არა საჰაერო სერვისი , მას შემდეგ რაც უცხოური კომპანიები შემოჭრნენ საქართველოს საჰაერო სივრცეში?  და თუ არსებობს მოთხოვნა ხარისხის და ფასის უკეთესი შესაბამისობის ?

ავტორი: თეონა ბაღდავაძე

განხილვა

კომენტარის დატოვება

თქვენი ელფოსტის მისამართი გამოქვეყნებული არ იყო.