ზრდასრულ ასაკში ახალი უნარების ათვისება საკმაოდ რთული გამოწვევაა. ამ საკითხზე საინტერესო გამოცდილება აქვს სტატიის ავტორს, რომელიც ათი წლის განმავლობაში პატარა ბერძნულენოვან კუნძულზე ცხოვრობდა და ბერძნული ენის შესწავლას ცდილობდა. მისი აღწერით, ეს პროცესი დაახლოებით კედელზე თავის რტყმას ჰგავდა.
ახალი ცოდნის ეფექტურად დამახსოვრება ბევრ ადამიანს აწუხებს – იქნება ეს პროგრამირების შესწავლა, პროფესიული გამოცდისთვის მზადება თუ უბრალოდ წაკითხული ინფორმაციის უკეთ დამახსოვრება. სწორედ ამიტომ, ავტორის მიერ აღმოჩენილი 2-7-30 წესი ბევრისთვის შეიძლება ნამდვილი გამოსავალი აღმოჩნდეს.
ნეირომეცნიერების კვლევები ცხადყოფს, რომ დავიწყება ჩვენი ტვინის შეცდომა კი არა, არამედ მისი ფუნქციაა. კალიფორნიის უნივერსიტეტის მეხსიერების მკვლევარი ჩარან რანგანატი განმარტავს, რომ მიუხედავად იმისა, რომ ადამიანებს ჰგონიათ, თითქოს ყველაფერი უნდა ახსოვდეთ, რაც უნდათ, რეალურად ჩვენი ტვინი დავიწყებისთვისაა შექმნილი.
ადამიანის ტვინი ბუნებრივად ივიწყებს ძველ მოგონებებს, რომლებსაც ნაკლებად მნიშვნელოვნად მიიჩნევს, რათა ადგილი გაათავისუფლოს ახალი, უფრო ღირებული ინფორმაციისთვის. რანგანატის აზრით, მეხსიერება არსებითად კონკურენტული პროცესია.
გერმანელმა ფსიქოლოგმა ჰერმან ებინგჰაუსმა ჯერ კიდევ 1880-იან წლებში შეისწავლა დავიწყების ტენდენცია და შექმნა „დავიწყების მრუდი“, რომელიც აჩვენებს, რომ ინფორმაციის შენახვა მკვეთრად ეცემა შესწავლიდან პირველი რამდენიმე დღის განმავლობაში, ხოლო შემდეგ პროცესი ნელდება. საბოლოოდ, ერთი თვის შემდეგ, ადამიანებს, როგორც წესი, მხოლოდ 20-30 პროცენტი ახსოვთ ახლად შესწავლილი მასალიდან.
ებინგჰაუსის მიერ რეკომენდებული სივრცითი გამეორება არის ტექნიკა, რომელიც ინფორმაციას ტვინისთვის უფრო მნიშვნელოვნად აღნიშნავს, რაც ეხმარება მას შეზღუდული მეხსიერების სივრცეში ადგილის მოპოვებაში. სწორედ ამიტომ ურჩევენ მასწავლებლები მოსწავლეებს, რამდენჯერმე გადახედონ მასალას ტესტების წინ და არ შემოიფარგლონ გამოცდის წინა ღამით მომზადებით.
სწავლის პროცესის დროში სწორად განაწილება მნიშვნელოვნად აუმჯობესებს მეხსიერებას და გახსენების უნარს. ამ თეორიის პრაქტიკაში განსახორციელებლად, ენის ერთ-ერთმა ზრდასრულმა შემსწავლელმა, სახელად ჰილელმა, შექმნა მარტივი, მაგრამ ეფექტური ხერხი, რომელსაც მან 2-7-30 წესი უწოდა.
წესის არსი ისაა, რომ როდესაც ადამიანი ცდილობს ახალი მასალის შესწავლას, მან საკუთარი თავი უნდა გამოსცადოს მასალის გახსენებით პირველადი შესწავლიდან ორი, შვიდი და 30 დღის შემდეგ. ჰილელი განმარტავს, რომ ეს ინტერვალები ებინგჰაუსის მრუდზე და ინფორმაციის შენახვის მის პირად შესაძლებლობებზეა დაფუძნებული, რომლებიც ცდისა და შეცდომის გზით აღმოაჩინა.
ჰილელი ამ მეთოდს ესპანური ენის შესასწავლად იყენებდა, მაგრამ ეს ტექნიკა არ შემოიფარგლება მხოლოდ ენების შესწავლით. ნებისმიერი წიგნის დასრულების შემდეგ შესაძლებელია ერთგვერდიანი შეჯამების დაწერა და გადახედვის თარიღების დაგეგმვა მომავალში – 2, 7 და 30 დღის შემდეგ. მთავარია, შეჯამება შენიშვნების შემოწმების გარეშე გადაიწეროს, რათა ნათელი გახდეს, რამდენად კარგად ამახსოვდება ადამიანს ინფორმაცია.
კარგი იქნება, ჩანიშნოთ კალენდარში შეხსენებები მეორე, მეშვიდე და 30-ე დღეს, რათა არ გამოტოვოთ არცერთი სესია. თუ ადამიანს აქვს რაიმე, რისი დამახსოვრებაც სურს, 2-7-30 მეთოდის გამოყენება ნამდვილად ღირს. თითქმის 150 წლის სამეცნიერო კვლევები და ორი იმედგაცრუებული ენის შემსწავლელის გამოცდილება ადასტურებს, რომ ეს მეთოდი რადიკალურად აუმჯობესებს მეხსიერებას მინიმალური ძალისხმევის პირობებში.
წყარო: Fastcompany
