საქართველოში ცოტა, მაგრამ მაინც არიან ისეთი ადამიანები, რომლებიც უმრავლესობის სიმპათიას იმსახურებენ და აღიარებულნი არიან: მცდონე, კომპეტენტურ, საიმედო პირებად. ისინი საქმით ამტკიცებენ იმას, რასაც მათზე ფიქრობენ. რაც მთავარია, ამას აკეთებენ მუდმივად, ყველანაირი ხელოვნურობის გარეშე. ასეთები, შემდგარი „ადამიანი ბრენდები“ არიან – პერსონალური ბრენდები, კონკრეტული იმიჯითა და რეპუტაციით. სულხან-საბა ორბელიანსაც ასე უთქვამს „ადამიანი უნდა ფასობდეს – საქმითა და აღსრულებითა. საქმე სიტყვიანი და სიტყვა საქმიანი“. ეს ეხება ყველას და ყველაფერს, ვისაც აქვს პრეტენზია, იყოს ბრენდი, მათ შორის, ადამიანებსაც.
არ ვიცი, რამდენად ვაცნობიერებთ, მაგრამ ჩვენ ყველა, გვინდა, არ გვინდა, პერსონალური ბრენდები ვართ. ჩვენზე რაღაცას ფიქრობენ, რაღაცას ამბობენ, ჩვენ კონკრეტული სახელი გვაქვს. ვმართავთ, თუ არა ჩვენ „პერსონალურ ბრენდებს“ – ეს მეორე საკითხია. გეტყვით, რომ ძალიან ცოტა მართავს, ზოგს აქვს მცდელობა, მაგრამ არ გამოსდის. არადა, ადამიანის სახელი, იმიჯი და რეპუტაცია მისი კეთილდღეობის საწინდარია, მაგრამ სიტყვა „კეთილდღეობაში“ მხოლოდ მატერიალური კეთილდღეობა არ იგულისხმება. მეტიც, უპირატესად ემოციურ კეთილდღეობაზეა საუბარი. ამას, გარკვეული თვალსაზრისით, ბედნიერებაც კი შეგვიძლია, დავარქვათ. რადგან საზოგადოების აღიარება, კეთილგანწყობა და დადებითი დამოკიდებულება ადამიანებს გაცილებით მეტ დადებით მუხტს აძლევს, ვიდრე მატერიალური. ეს ბევრმა მეცნიერმა იკვლია და დაამტკიცა, ამიტომ ამაზე აღარ შევჩერდები.
სხვა რამ მინდა გითხრათ. არსებობენ შექმნილი და თვითნაბადი ბრენდები. შექმნილია ის, რომელიც მიზანმიმართულად შექმნა (და აშენებს) რომელიმე ორგანიზაციამ, ხოლო თვითნაბადი კი ის, რომლის შექმნაზე ცნობიერად, გამიზნულად არავის უზრუნია. უბრალოდ, ის ასეთი დაიბადა, გაიზარდა და ცხოვრობს. დიახ, ცხოვრობს – ბრენდი ცოცხალი არსებაა.
თვითნაბადი ბრენდების აბსოლუტური უმრავლესობა, ძირითადად, ორი ფენომენისგან ყალიბდება:
- ადამიანების საყოფაცხოვრებო და კულტურული (ამ სიტყვების ყველაზე ფართო გაგებით) კატეგორიებიდან, მაგალითად, თვითნაბადი ქართული საყოფაცხოვრებო-კულტურული ბრენდები არიან: გოზინაყი, ჩურჩხელა, ქართული ღვინო, ქართული ცეკვა და სიმღერა. უფრო ვიწრო კატეგორიებია: სუხიშვილები, ხაშმის საფერავი, ხვანჭკარა, ქვევრი და თუნდაც, „ძმრიანი ნასკები“ სიცხისას (თუმცა ექიმები გვაფრთხილებენ, რომ ამის გაკეთება არ შეიძლება … თურმე);
- მეორე ფენომენი, თვითონ ადამიანია. მაგალითად, ესეც გამოდგება – „შოთა, ილია, აკაკი, ვაჟა და გალაკტიონი“. გნებავთ, დავით აღმაშენებელი, თამარ მეფე. კიდევ უფრო აქეთ – აკაკი შანიძე, ილია ვეკუა, ნონა გაფრინდაშვილი, დათო ყიფიანი, მამუკა გორგოძე, ლაშა ტალახაძე და უამრავი სხვა.
ამჯერად, თქვენი ყურადღება თვითნაბად „ადამიან ბრენდებზე“ მინდა, შევაჩერო. ზემოთ ვთქვი, რომ ზოგი ცდილობს, პერსონალური ბრენდის მართვას და არ გამოსდის-მეთქი. ხოდა, ამის მთავარი მიზეზი ბრენდინგის პრინციპების არცოდნა კი არ არის (რომელიც ბიზნესში სწორედ ადამიანების ცხოვრებიდან შემოვიდა და მინდა, გითხრათ, რომ ბრენდინგი ისეთივე ძველია, როგორც კაცობრიობა), არამედ ნაღდობის ნაკლებობა. როცა ნაღდობა მოიკოჭლებს, მოიკოჭლებს თანმიმდევრულობაც – ნაბიჯები არათანმიმდევრული და ხელოვნურია, შედეგად – სიტყვა არ ემთხვევა საქმეს. ყველა თვითნაბადი „ადამიანი ბრენდი“ არის ნაღდი და ეს ნიშნავს, რომ მის სიტყვას მოსდევს საქმე და ის ყოველთვის ისეთია, როგორიც ბუნებრივად არის. მას რაღაც კონკრეტულის სწამს და სჯერა, ამისთვის ის თანმიმდევრულ და ბუნებრივ ნაბიჯებს დგამს და ხელოვნური და მოგონილი „რაღაცები“ არ სჭირდება. ხელოვნურად შექმნილი თემით, ქცევითა და კომუნიკაციით პერსონალურ ბრენდს ვერ შექმნით. მალე გამოგიჭერენო, უთქვამს სოკრატეს – „კარგი რეპუტაციის მოსაპოვებლად, საჭიროა მართლა იყო ის, როგორიც გინდა, რომ დაგინახონ“.
რატომ მომინდა ეს ყველაფერი დამეწერა გაგანია კორონა ვირუსის მძვინვარებისას? იმიტომ, რომ დღეს, ყველაზე დიდი წნეხის ქვეშ, ყველაზე რთულ გამოცდას სწორედ ორი თვითნაბადი ადამიანი ბრენდი აბარებს (თავთავიანთ გუნდებთან ერთად). მათი კომპეტენცია საქვეყნოდ არის ცნობილი, მათ აქვთ რეპუტაცია, რომ ისინი თავისი საქმის კარგი მცოდნეები არიან. დღეს, მათი პასუხისმგებლობის სფეროდან გამომდინარე, ალბათ, ყველაზე რთული სიტუაციაა და მათ რეპუტაციასაც ყველაზე დიდი გამოცდა სწორედ დღეს აქვს, რომელსაც ისინი კორონა ვირუსის გამოჩენის დღიდან წარმატებით (ყოველდღიურად) აბარებენ. მაგრამ მთავარი არა მხოლოდ მათი კომპეტენციაა, არამედ მათი ქცევა, ანუ კომუნიკაცია – კომუნიკაციის ტონი და ფორმა – საზოგადოებასთან.
კიდევ უფრო მნიშვნელოვანია მათ მიერ წარმოებული კომუნიკაცია, მაშინ როცა მათ მიმართ ძალიან აგრესიული გამონათქვამები, ლანძღვა და გინება ისმის. ისინი რჩებიან ისეთებად, როგორებიც არიან, აკეთებენ თავის საქმეს და ზრუნავენ, რომ მათი ქვეყანა და ხალხი კორონა ვირუსმა რაც შეიძლება ნაკლებად დააზარალოს. სწორედ მათი ასეთი ქცევა იწვევს იმ ემოციას, რომელიც ამ რთულ დროს მათ მიმართ ძალიან დადებით გრძნობას აჩენს. ყველა ბრენდის კომუნიკაცია მათი ქცევაა. კომუნიკაცია არის ყველაფერი, რასაც ბრენდი აკეთებს და ამის უმთავრესი მიზანი კი სწორედ დადებითი ემოციის გამოწვევაა. წარმატებას ვუსურვებ პაატა იმნაძეს, ამირან გამყრელიძესა და მათ გუნდებს ამ მძიმე გამოცდის ჩაბარებაში. ჩვენ კი, ჩვენი მხრივ, ვენდოთ და მივყვეთ ამ ბრენდების რჩევებს, ისევე როგორც ვენდობით იმ ბრენდებს, რომელიც გვიყვარს ან პატივს ვცემთ.
P.S. და ბოლოს, გახსოვდეთ, რომ კრიტიკოსი და მლანძღველი ყველას ჰყავს. არც ბრენდი და არც ადამიანი ბრენდი არ შეიძლება, ყველას მოსწონდეს, და ნურც ნურასდროს შეეცდებით, ყველას მოეწონოთ. დარჩით ნაღდებად, „მიაწექით“ იმას, რისიც გწამთ, რისი კეთებაც გინდათ და დაე, უყვარდეთ მათ, ვისაც სწორედ თქვენი ვინაობა, თქვენი ნაღდობა მოსწონს და ეიმედება.
