in

რას „ასწავლის“ ალფრედ ჰიჩკოკი ბრენდებს?

ბევრი კინომოყვარული ალფრედ ჰიჩკოკს ყველა დროის ერთ-ერთ უდიდეს კინორეჟისორად მიიჩნევს. მისი ყველაზე მნიშვნელოვანი უნარი კი მაყურებლებში კონკრეტული ემოციების გამოწვევა იყო, თითოეული სცენის გულდასმით დამუშავებითა და ქორეოგრაფიით. როგორც თავად ამბობდა, მისი აზრით, მთავარი საიდუმლო „კადრში“ იყო — აკონტროლებდა იმას, რასაც მაყურებელი საკუთარი თვალით ხედავდა და გრძნობდა.

რეჟისორი სივრცეს კრიტიკულ სცენებად ანაწილებდა და თითოეულ მათგანს ფსიქოლოგიურ დატვირთვას ანიჭებდა, კულტურული ღირებულებებით. ასეთმა სინთეზმა დიდი რაოდენობის მაყურებელი მიიზიდა, ვინაიდან ყველა რაღაც კონკრეტულ ემოციას განიცდიდა. რა თქმა უნდა, ეს გრძნობები გაურკვეველი, შემთხვევითი ან ინდივიდების ინსტინქტებს მინდობილი არ ყოფილა — სანაცვლოდ, განზრახ და მჭიდროდ იყო დაკავშირებული იმ ფასეულობებთან, რომელთა გავრცელებაც ჰიჩკოკს სურდა. ასე ვთქვათ, სოციუმის ემოციური მეხსიერებით თამაშობდა…

რეალურად, მსგავსი მიდგომის საინტერესო გაკვეთილად მიღება ბრენდებსაც შეუძლიათ. მაგალითად, ფილმის მსგავსად, ბრენდის ნებისმიერ ქცევაში გადანაწილდეს რაღაც დასამახსოვრებელი — ე. წ. „მინი კულმინაცია“. ასე თანამშრომელთა, მომხმარებელთა თუ ვიზიტორთა ყურადღება მეტად შენარჩუნდება წარმოსახვითი და დასამახსოვრებელი გზებით. ეს ბრენდის სრულ იდენტობას და მის დამოკიდებულებას ეხება როგორც თანამშრომლების, ისე მომხმარებლების მიმართ. ყოველი აბსტრაქტული თუ პირდაპირი შეხების წერტილი განსაკუთრებით საინტერესო, ემოციებზე დაფუძნებული და მყარი კავშირების მაპროვოცირებელი უნდა იყოს. ჰიჩკოკის იდეას პირდაპირ თუ გადმოვიტანთ, ბრენდმა „რეალური ემოციებით უნდა ითამაშოს“, ოღონდ მხოლოდ გულწრფელობის დონეზე.

მაგალითად, ავიღოთ Coca-Cola, რომელიც მომხმარებლებს ყოველთვის ემოციურ დონეზე უკავშირდება და ზუსტად იცის, რა არის თავისი ნიშა. ამიტომაცაა, რომ ჯადოსნურობის ხსენებაზე, ზღაპრებთან და დისნეისთან ერთად, ადამიანთა უმეტესობას სწორედ აღნიშნული ბრენდი ახსენდება. მისი თითოეული კამპანია რაღაც განსაკუთრებული ემოციებისკენაა მიმართული — გვახსენებს ცხოვრებისეულ ამბებს, ერთად ყოფნის ძალას, უზღვავ შესაძლებლობებს და ა. შ.

ზოგადად, უკვე დიდი ხანია, მარკეტერები თანხმდებიან, რომ „პირდაპირი, უხეში რეკლამირება“ არც ისე აქტუალურია. თუკი მისი იდენტობა საშუალებას იძლევა, კამპანიები უფრო მეტად ირიბი ხასიათის, ადამიანებსა და ნამდვილ ამბებზე უნდა იყოს ორიენტირებული. ჩვენთვის საინტერესო ელემენტების კრეატიულად გაცოცხლებით კი მეტ ყურადღებასაც მიიპყრობენ.

ამავდროულად, ადამიანები ფილმის გმირებად უნდა წარმოიდგინოთ. თითქოს, თავად მომხმარებლები უნდა ზრუნავდნენ ბრენდის პროცესებზე, რათა ნებისმიერი შანსი გამოიყენონ მის მხარდასაჭერად, შეებრძოლონ „ბოროტმოქმედებს“ (კომპანიის კონკურენტებს) და ასევე, საკუთარი თავი ბრენდის მომავლის სიუჟეტურ ნაწილად აღიქვან. მათი ემოციური კავშირის დონეზე შენარჩუნება კი საუკეთესო გამოსავალია.


ავტორი: ქეთია ბელქანია

ემოციური ინტელექტის მაგალითი Adidas-ის აღმასრულებელი დირექტორისგან

SURPRISE, IT’S IKEA! – ბრენდი მასზე არსებულ წარმოდგენებს უპირისპირდება