Gucci-მ ახალი მოკლემეტრაჟიანი ფილმი, And We Shall Dance Again: Gucci Primavera, წარადგინა, რომლის მთავარი სახე ქეით მოსია. ფილმის რეჟისორი იოჰან რენკია, ვიზუალური ტონი კი ბნელი, ოდნავ უცნაური და აშკარად კინემატოგრაფიულია.
სიუჟეტი თითქოს ჩვეულებრივ ოთახში იწყება, სადაც ერთმანეთისთვის უცნობი ადამიანები არიან შეკრებილი. ფონად კრის ისააკის Wicked Game ისმის, ქეით მოსი კი სიმღერას ტუჩებით აჰყვება. თანდათან სივრცეში დაძაბულობა იცვლება: მზერები ხანგრძლივდება, ადამიანები ერთმანეთისკენ მოძრაობას იწყებენ და ბოლოს საცეკვაო წყვილებად ერთიანდებიან.
ფილმის განწყობაში აშკარად იგრძნობა დევიდ ლინჩის გავლენა. დაბალი განათება, ჩუმი დაძაბულობა და ოდნავ არარეალური ატმოსფერო Blue Velvet-სა და Wild at Heart-ს მოგვაგონებს. შემთხვევითი არც მუსიკალური არჩევანია: Wicked Game სწორედ Wild at Heart-თანაც ასოცირდება და აქ ფილმის ემოციურ ტონს კიდევ უფრო ამძაფრებს.
Gucci-სთვის ეს უბრალოდ კამპანია არ არის. ფილმში წარმოდგენილია ის კოლექცია, რომელიც დემნა გვასალიას მოდის სახლისთვის გამართულ პირველ ჩვენებაზე ვიხილეთ. ქეით მოსიც სწორედ იმ გრძელ, ბრჭყვიალა კაბას ატარებს, რომლითაც ეს ჩვენება დაიხურა.
რენკი სამოსს პირდაპირ არ გვაჩვენებს. კამერა უფრო დიდხანს ჩერდება სახეებზე, სხეულის მოძრაობასა და ადამიანებს შორის გაჩენილ დისტანციაზე. სწორედ ამის გამო ტანსაცმელი სცენის ნაწილია და არა ცალკე საჩვენებელი ობიექტი. ფილმის მთავარი ენერგიაც აქედან მოდის. თავიდან ყველაფერი თავშეკავებული და თითქმის უხერხულია, მაგრამ რამდენიმე მზერისა და მცირე მოძრაობის შემდეგ ოთახი იცვლება. უცნობები ერთმანეთს უახლოვდებიან, ცეკვა იწყება და ქეით მოსი ამ ყველაფერს თითქოს გვერდიდან აკვირდება, თუმცა მთლიანად სცენის ტონს სწორედ მისი ფიგურა განსაზღვრავს.
And We Shall Dance Again Gucci-ს ბოლო წლების კინემატოგრაფიულ მიმართულებასაც აგრძელებს. მანამდე ბრენდმა გამოუშვა The Tiger, რომელიც სპაიკ ჯონზმა და ჰალინა რეინმა გადაიღეს, ასევე ჯონათან გლეიზერის Generation Gucci. ამ პროექტებს ერთმანეთთან აერთიანებს ის, რომ Gucci კლასიკური მოდური რეკლამის ფორმას ნაკლებად მიჰყვება და უფრო საავტორო მოკლემეტრაჟიან ფილმებს ქმნის.
ქეით მოსის მონაწილეობა ამ მიდგომას კიდევ უფრო ბუნებრივად ერგება. მისი ფიგურა ერთდროულად უკავშირდება მოდის ისტორიას, 1990-იანი წლების კულტურას და იმ ცივ, არაფორმალურ ელეგანტურობას, რომელსაც Gucci ბოლო კამპანიებში ხშირად იყენებს.
