in

როგორ ვითხოვოთ სამსახურში დახმარება უკეთ?

ადამიანების უმეტესობას ყოველდღიურად სამუშაოების უსასრულო სია აქვს და, ალბათ, უზარმაზარ შვებას იგრძნობენ, თუ მათი დატვირთვა გარკვეულწილად შემცირდება. თუმცა ბევრი ჩვენგანი რეალურად არც კი ეძებს ამ დახმარებას, რათა საქმეები უფრო მართვადი იყოს და თავს ნაკლებ დატვირთულად ვბრძნობდეთ. და ყოველთვის, როცა ასე მოქცევას გადაწყვეტთ, გაითვალისწინეთ: ერთ ადამიანს ყველაფრის მარტოს გაკეთება არ შეუძლია და თუ სხვების მხარდაჭერას არ მიიღებს, სათანადოდ წარმატებული არ იქნება.

pasha-statiebi
pasha-statiebi

ხშირად მხარდაჭერის მიღებაში სწორედ ის გვიშლის ხელს, რომ არ ვიცით, როდის და როგორ უნდა ვითხოვოთ ის. ეს განსაკუთრებით მათ ეხება, ვინც „დამხმარეა“ — ანუ, ყოველთვის მზად არის კოლეგების დასახმარებლად, თავად კი ძალიან იშვიათად ითხოვს იმავეს.

რატომ ამბობენ ადამიანები უარს დახმარების თხოვნაზე?

გლობალურ კვლევაში, რომელიც ახლახან ჩაატარეს 730 დასაქმებულზე სამსახურში გადატვირთულობის შესახებ, სხვადასხვა პიროვნული ფაქტორი გამოიკვეთა. მათ შორის, დახმარების არ თხოვნა დეპრესიის განცდასთან მნიშვნელოვნად იყო დაკავშირებული — სტატისტიკურად, ის, ვინც კოლეგებისგან მხარდაჭერას არ ითხოვს, 23%-ით მეტად განიცდის დეპრესიას.

ეს გასაკვირი სულაც არ არის, რადგან არსებობენ ადამიანები, რომლებიც დახმარების თხოვნისგან თავს, ჩვეულებრივ, შეზღუდული რწმენის ან ვარაუდების გამო იკავებენ. ზოგიერთი ყველაზე გავრცელებული შეზღუდვა მოიცავს:

  • მე გამოვჩნდები სუსტი ან არაკომპეტენტური;
  • სხვებს ზედმეტად შევაწუხებ;
  • კოლეგები ჩემ მიმართ ნდობას დაკარგავენ;
  • არ შეიძლება, ვინმეს იმედი მქონდეს, ამიტომ, ყველაფერი თავად უნდა გავაკეთო.

ამავდროულად, გადატვირთულობის განუყოფელი ნაწილი მარტოობის განცდაა. დებორა გრეისონ რიგელი, ბიზნეს ტრენერი, აღნიშნავს: „როდესაც ზემოთ ხსენებულ შემზღუდველ რწმენას მივყვებით, თავს მარტოდ და უხერხულად ვგრძნობთ. ამ განცდების შედეგად გამოვლენილი ქცევა კი წინააღმდეგობას, იზოლაციას და ზედმეტ მუშაობას ჰგავს“.

სტატიაში კი რამდენიმე სტრატეგიაა მოცემული, რომელიც დახმარების თხოვნის მიმართ დამოკიდებულების შეცვლაში დაგეხმარებათ:

1. დაადგინეთ შემზღუდველი რწმენა და ვარაუდები, რომლებიც ხელს გიშლით

ხშირად ეს რწმენები სრულიად გაუცნობიერებელია, რადგან ბევრი ადამიანი ავტოპილოტზე მუშაობისკენაა მიდრეკილი. შესაძლოა, ბუნდოვანი წარმოდგენა გქონდეთ წინააღმდეგობის შესახებ, მაგრამ მის ზუსტ წყაროს ვერ ხსნიდეთ. ამიტომ, ჰკითხეთ საკუთარ თავს: „რისი მეშინია დახმარების თხოვნისას?“ „რა საშინელი შედეგის მოლოდინი მაქვს?“

გაითვალისწინეთ, ეს შიშები ემოციურია და არა რაციონალური, მიუხედავად იმისა, რომ ძნელია აღიარება. შეიძლება დიდი დრო დაგჭირდეთ ამ ორ კითხვაზე პასუხების მისაღებად, მაგრამ საბოლოო შედეგი ნამდვილად დაგეხმარებათ.

2. იფიქრეთ თქვენი შემზღუდველი რწმენის წყაროზე

ფიქრი იმაზე, თუ სად და როგორ განვითარდა თხოვნისადმი შიში, სასარგებლო ინფორმაციას იძლევა. ამისათვის ორი ადამიანის მაგალითს მოგიყვანთ:

სემი, ციფრული მარკეტინგის კონსულტანტი, ყოველთვის ამაყობდა თავისი თავდაჯერებულობით. სწორედ ეს თვისება დაეხმარა მას კარიერული წარმატების მიღწევაში, მაგრამ მოგვიანებით დაბრკოლებად ექცა — ფიქრობდა, რომ ყველა საქმეს მარტო უნდა გამკლავებოდა, რადგან ვერავინ შეძლებდა დახმარებას. სემის ასეთი აღქმა ბავშვობისა და მოზარდობის პერიოდიდან მოდის, თუმცა ეს იმას ნიშნავს, რომ ყველგან და ყოველთვის ერთნაირი პრინციპები მოქმედებს.

მეორე ადამიანია რიგელი, რომელმაც გააცნობიერა, რომ დაახლოებით შვიდი წლის ასაკიდან ვიწყებთ დახმარების თხოვნის რეპუტაციულ „ხარჯებთან“ შედარებას. „ისინი იფიქრებენ, რომ მე სულელი/ცუდი/ზარმაცი/სუსტი ვარ, თუ დახმარებას ვითხოვ“. ალბათ, ამიტომაა, რომ 55 წელზე უფრო ადამიანები უფრო თავისუფლად აკეთებენ ამას — როგორც კვლევა მოწმობს, საშუალო ასაკის მიღწევის შემდეგ ნაკლებად ზრუნავენ იმაზე, თუ რას ფიქრობენ სხვები.

3. სცადეთ მცირე ექსპერიმენტები

შეიტანეთ მცირე ცვლილებები ქცევაში, რათა ნახოთ, როგორ იმოქმედებს ის თქვენს გრძნობებზე ან როგორი რეაგირება ექნებათ სხვებს. ეს შეიძლება ძალიან მარტივი იყოს: „შემიძლია, შენთან ერთად ვიფიქრო ხუთი წუთის განმავლობაში?“ ან „შეგიძლიათ, ჩემი კლიენტის შეთავაზებას გადახედოთ და თქვენი აზრები გამიზიაროთ?“

ასევე, წარმოიდგინეთ, თავად რა დამოკიდებულება გაქვთ, როცა სხვები გთხოვენ დახმარებას. როგორ ფიქრობთ, ისინი ნაკლებად გონიერები და კომპეტენტურები არიან?

4. გაუზიარეთ სხვებს

აცნობეთ სხვებს, რომ ცდილობთ, დახმარების თხოვნაში უკეთესები გახდეთ — ანუ, გადალახოთ გარკვეული ბარიერები და კომპლექსები. ამის გაზიარება არა მხოლოდ კოლეგების მხარდაჭერის მოპოვებაში დაგეხმარებათ, არამედ რეალურად გაგიადვილებთ კითხვების დასმას. თანაც, ამგვარი ქმედებით, ყველანი უფრო მიმღებლები გახდებიან ნებისმიერი საჭიროების დროს.

5. შექმენით პრაქტიკის, სტრუქტურისა და პასუხისმგებლობის შესაძლებლობები

შეიმუშავეთ თქვენთვის ხელშესახები, კონკრეტული მიზნები ან სტრუქტურები, რომლებიც საშუალებას მოგცემთ, ივარჯიშოთ და გქონდეთ ანგარიშვალდებულების სისტემა. შეგიძლიათ, ყოველდღიური ან ყოველკვირეული მიზანი განსაზღვროთ, თუ რამდენჯერ მიმართავთ კოლეგებს თხოვნით.

ამის პარალელურად, კი აქტიურად შეაფასეთ თქვენი სტრესის დონე 1-დან 10-მდე შკალაზე. ეს იმის კონტროლში დაგეხმარებათ, თუ როგორ იცვლება შინაგანი მდგომარეობა დახმარების თხოვნასთან ერთად.

6. საკუთარ თავს შორიდან შეხედეთ

რეფლექსია რაიმეს შესწავლის საუკეთესო მეთოდია. ამიტომაც, გამონახეთ რეგულარული დრო და რიტმი, რათა საკუთარ თავს რამდენიმე კარგი კითხვა დაუსვით:

  • სად შემიძლია დახმარების თხოვნა?
  • რამ გამიადვილა ამის გაკეთება?
  • როდის არ ვითხოვე დახმარება, როცა ნამდვილად შემეძლო ამის გაკეთება?
  • სად შემიძლია დახმარების მიღება შემდეგ ჯერზე?
  • სამომავლოდ რა უნდა გავაკეთო განსხვავებულად?

გახსოვდეთ, დახმარების თხოვნისადმი თქვენი თავშეკავების დასაძლევად საჭიროა მუდმივი პრაქტიკა, რეფლექსია და ახალი აზროვნების ინტეგრაცია. ძველი, არაპროდუქტიული შაბლონების გაუქმებით, რომლებიც ხელს გიშლით დახმარების თხოვნაში, თავს ნაკლებ დატვირთულად იგრძნობთ.

 

წყარო: HBR



როგორი იყო 2022 წელი საფონდო ბირჟისთვის

რას უსმენდა საქართველო?! – Spotify-ის 2022 წლის სტატისტიკა