80-წლიანი ტრიუმფალური ისტორიის მანძილზე, სუხიშვილების ქართულმა ნაციონალურმა ბალეტმა მსოფლიოს უამრავ გამორჩეულ სცენაზე დატოვა წარუშლელი შთაბეჭდილება და გამორჩეულად მასშტაბური მოვლენით დაიწყო წლევანდელი წელიც. სულ ცოტა ხნის წინ, ანსამბლი კარნეგი ჰოლის სცენაზე წარდგა. განსხვავებული ფორმატი მასშტაბური ღონისძიება დაუვიწყარი ემოციებითა და აღფრთოვანებული მაყურებლების შეფასებებით დაგვირგვინდა. ამ მოვლენის უკან კომპანია Emolas Corporation და მისი დამფუძნებელი, სალომე ლილუაშვილი დგას, რომელმაც შეძლო და რთული კონკურენციის პირობებში, კარნეტი ჰოლის ამერიკული მენეჯმენტი ქართული პროდუქტის გლობალურ პოტენციალში დაარწმუნა. შედეგმაც არ დააყოვნა – სრული ანშლაგი, რეკორდულ ფასად გაყიდული ბილეთები და ზღვა ემოცია. როგორ როგორ აღმოჩნდნენ სუხიშვილები კარნეგი ჰოლის სცენაზე? დეტალებზე სალომე ლილუაშვილი გვესაუბრა.
M: ნიუ-იორკში, მსოფლიო შოუბიზნესის ეპიცენტრში, კონკურენცია კოლოსალურია. როგორ მიაგენით იმ ნიშას, რომელმაც საბოლოოდ „სუხიშვილების“ კარნეგი ჰოლში გამოსვლამდე მიგიყვანათ?
ნებისმიერი ბიზნესისთვის დგება გარდამტეხი მომენტი, როდესაც განვითარების ახალ ეტაპზე უნდა გადახვიდე. ჩვენი კომპანია სამი წელია ოპერირებს და საკმაოდ პრესტიჟულ ამერიკულ ვენიუებთან მუშაობის გამოცდილება გვქონდა, თუმცა როცა ნიუ-იორკში ხარ, სასიცოცხლოდ მნიშვნელოვანია საკუთარი ხელწერის პოვნა.
ჩვენი სტრატეგიაა გავიდეთ კონკრეტულ მიზნობრივ ჯგუფებზე და გავაკეთოთ ერთგვარი ხიდი ევროპასა და ამერიკას შორის. ვინაიდან ამერიკულ ბაზარზე შედარებით ახალი მოთამაშეები ვართ, გადავწყვიტეთ, გამოგვეყენებინა ამბიციური ფორმულა: დავაკავშიროთ ძალიან ცნობილი არტისტები და ძალიან მაღალი რანგის დარბაზი. ჩემი პირადი კონტაქტებიდან და გამოცდილებიდან გამომდინარე, პირველი არჩევანი ქართულ კულტურაზე, კონკრეტულად კი „სუხიშვილებზე“ შევაჩერეთ. ეს ანსამბლი არის ჩვენი ტრადიციების, მუსიკისა და ხასიათის ის უნიკალური სინთეზი, რომელიც უპირობოდ საერთაშორისო პროდუქტს წარმოადგენს.
M: როგორ წარიმართა მოლაპარაკებები კარნეგი ჰოლთან და თავად ანსამბლთან?
„სუხიშვილებს“, რომლებსაც მსოფლიოს თითქმის ყველა დიდ სცენაზე უცეკვიათ, კარნეგი ჰოლში არ ჰქონდათ ნამუშევარი. სწორედ ეს იყო ჩემი მთავარი არგუმენტი.
თავდაპირველად კარნეგი ჰოლთან დავიწყეთ მუშაობა. ეს დარბაზი არ არის ორიენტირებული საცეკვაო ღონისძიებებზე, ამიტომ ადმინისტრაციისთვის ეს იყო, როგორც თავად უწოდეს, „ექსტრაორდინალური გამოწვევა“. ტექნიკურად ურთულესი პროექტი გახლდათ – დაგვჭირდა სპეციალური იატაკი, სპეციფიკური განათება და ლოჯისტიკური საკითხების გადაწყობა. თუმცა, როცა ანსამბლის ისტორია და ვიდეომასალა ნახეს, დაგვთანხმდნენ.
მხოლოდ მას შემდეგ, რაც კარნეგი ჰოლში თარიღი დაჯავშნილი მქონდა, დავუკავშირდი „სუხიშვილებს“. მათ უკვე დაგეგმილი ჰქონდათ ტურნე ამერიკაში სხვა პარტნიორებთან, მაგრამ როდესაც შევთავაზე მსოფლიოს #1 სცენა, გადაწყვეტილება მომენტალურად მიიღეს და ის ტურნე გააუქმეს. ასეთ შეთავაზებაზე უარს არცერთი არტისტი არ ამბობს, რადგან კარნეგი ჰოლი ნებისმიერი შემსრულებლის ბიოგრაფიაში უმაღლეს მწვერვალს ნიშნავს.
M: როგორც ახსენე, ბილეთების ფასი კარნეგი ჰოლისთვისაც კი რეკორდული იყო…
დიახ, იყო დიდი სკეპტიციზმი. როდესაც ბილეთების საფასო პოლიტიკა გავაცანი, ამ მიმართულების ხელმძღვანელმა პირდაპირ მითხრა, რომ ეს ძალიან დიდი რისკი იყო. მიუხედავად მათი რეპუტაციისა, არსებობს ზღვარი, რომლის ზემოთაც ბილეთების გაყიდვა რთულია. თუმცა, მე ჩემი მოსაზრება ავუხსენი და დამთანხმდნენ.
ჩვენ შევქმენით პრეცედენტი – ბილეთები გაიყიდა იმაზე გაცილებით ძვირად, ვიდრე კარნეგის ტრადიციული მაყურებელია შეჩვეული. ნიუ-იორკში არცერთი ქართველი არტისტის კონცერტი ასეთ ფასად არ გაყიდულა. თავდაპირველი სიფრთხილე მალე აღფრთოვანებამ ჩაანაცვლა. როდესაც კარნეგის გუნდმა ნიუ-იორკის სახელოვნებო წრეებში „სუხიშვილების“ შესახებ გამოხმაურებები მოისმინა, მათი დამოკიდებულება შეიცვალა და პროცესში საოცარი მხარდაჭერა გამოგვიცხადეს.
M: ვინ იყო თქვენი აუდიტორია?
ეს ჩემთვის ერთ-ერთი მთავარი საამაყო შედეგია. ინტერნეტ სივრცეში აქტიურად გავრცელდა კიდევ რობერტ დე ნიროს კადრები. თუმცა მის გარდა, დარბაზში გვყავდა სხვა არაერთი ე.წ. A-List სტუმარი: მეტროპოლიტენ ოპერის დირექტორი, დიპლომატიური კორპუსის წარმომადგენლები (ინგლისის, შვეიცარიის, ბელგიის და ა.შ.) და გავლენიანი მედიის წარმომადგენლები The New Yorker, Vogue, Forbes… მთელ დარბაზს ვაკონტროლებდით, ვიცოდით, ვინ ვის გვერდით იჯდა.
M: 60-კაციანი დელეგაცია, კარნეგი ჰოლის ტექნიკური გადაწყობა, მარკეტინგი – ეს ყველაფერი უზარმაზარ ბიუჯეტთანაა დაკავშირებული. რა როლი ითამაშეს სპონსორებმა?
პროექტი ფინანსურად მართლაც კოლოსალური იყო. სპონსორების ფინანსური თანამონაწილეობა საერთო ხარჯის დაახლოებით 20% იყო, ხოლო მათი მორალური და რეპუტაციული როლი – შეუფასებელი. ეს იყო პირველი შემთხვევა, როდესაც ქართულმა ბიზნესმა („საქართველოს ბანკი“, „ასკანელი“, „ბორჯომი“, „მეტროპოლი“ და eConsul) ქვეყნის გარეთ ორგანიზებულ კულტურულ ღონისძიებაში სპონსორობის სახით ჩადო ინვესტიცია. ისინი გვენდნენ მაშინ, როცა პროექტი დაანონსებულიც არ იყო და ყველაფერი მხოლოდ მოლაპარაკების დონეზე არსებობდა.
M: როგორი იყო უკუკავშირი მაყურებლების მხრიდან?
დაუჯერებელია ის ემოციები, რასაც აუდიტორია დღემდე გვიზიარებს. ერთ-ერთ რეცენზიაში ეწერა ფრაზა, რომელიც არასდროს დამავიწყდება: „And while New York has resumed its pace inside us, Georgia was still dancing“ („და სანამ ნიუ-იორკმა ჩვენში ჩვეული რიტმი აღადგინა, საქართველო ჯერ კიდევ ცეკვავდა“).
ორშაბათ დილას კარნეგი ჰოლის მთელ გუნდს მადლობის წერილი მივწერე და აბსოლუტურად ყველასგან მივიღე საპასუხო ემოციური წერილები. მათთვისაც კი, ვისაც ათასობით კონცერტი უნახავს, ეს გამორჩეული მოვლენა იყო.
M: როგორც ახსენე, ღონისძიების ჩატარების განსხვავებული სტრუქტურა შეიმუშავეთ. რას გულისხმობს ეს ფორმატი?
დიახ, ჩვენ შევიმუშავეთ სამდღიანი, ეკოსისტემური მიდგომა. პირველი დღე დაეთმო ოფიციალურ მიღებას (Reception) როკფელერის ცენტრში, სადაც მოვიწვიეთ პარტნიორები და ელჩები. აქ გავმართეთ ქართული ღვინისა და კულტურის პრეზენტაცია „მადამ სომელიეს“ თანხლებით.
მეორე დღე იყო მთავარი კონცერტი, ხოლო მესამე კომპონენტი, ე.წ. After Party, დაეთმო კლუბურ ფორმატს. კონცერტის შემდეგ უილიამსბურგში, რომელიც ნიუ-იორკის ღამის ცხოვრების ეპიცენტრია, გავაკეთეთ ივენთი „ასას“ და ჯინო დოლინის მონაწილეობით, რომელსაც 1100 ადამიანი დაესწრო. ეს ერთობლიობა საშუალებას გვაძლევს, მოვიცვათ აუდიტორიის ყველა სეგმენტი.
M: ეს ღონისძიება თქვენი გუნდისთვისაც ახალი ეტაპის დასაწყისია. როგორია კომპანიის სამომავლო გეგმები?
2026 წლისთვის უკვე დაგეგმილი გვაქვს სამი დიდი პროექტი. აქედან ორი ძალიან ცნობილი ევროპელი არტისტია, ერთი კი – ქართული. სტრატეგია უცვლელია: ტოპ არტისტები ტოპ ვენიუებზე.
რაც შეეხება ქართველ შემსრულებლებს, აქ პრიორიტეტი ყოველთვის გვექნება, თუმცა რეალისტები უნდა ვიყოთ. პოპ-მუსიკის შემთხვევაში რთულია უცხოური აუდიტორიის მასობრივად დაინტერესება, ამიტომ აქ უფრო ქართულ დიასპორაზე ვმუშაობთ. თუმცა, ქართული პოლიფონია და ფოლკლორი, ისევე როგორც „სუხიშვილები“, საერთაშორისო პროდუქტია და აქ გლობალური პოტენციალი გვაქვს.
ავტორი: თამარ მეფარიშვილი
[პარტნიორის კონტენტი]
