ყოველწლიურად მილიონობით ბავშვის მშობელი მიმართავს საძიებო სისტემებს დისლექსიის დიაგნოზზე ინფორმაციის მოსაპოვებლად, თუმცა ინტერნეტში ხშირად მხოლოდ ცივ და კლინიკური ენით დაწერილ განმარტებებს აწყდება. ტერმინები, როგორიცაა „სწავლის დარღვევა“ ან „სიტყვების სიბრმავე“, აქცენტს აკეთებს იმაზე, რა არ შეუძლიათ ამ დიაგნოზის ქვეშ მყოფ ადამიანებს.
ამ ნარატივის შესაცვლელად შეიქმნა ახალი ანიმაციური მოკლემეტრაჟიანი ფილმი, რომელიც პასუხებს უფრო გასაგებად და რბილად იძლევა.
ფილმი სახელწოდებით “What is dyslexia?” სპეციალურად იმ საძიებო ფრაზის მიხედვითაა დასახელებული, რომელსაც ყველაზე ხშირად იყენებენ. სიუჟეტი მოგვითხრობს გოგონაზე, ლოლაზე, რომელიც იგებს, რომ დისლექსია აქვს და პასუხების მოსაძებნად ინტერნეტს მიმართავს. თუმცა განმარტებები მას იმედგაცრუებასა და უიმედობაში აგდებს. შემდეგ იგი ერთგვარ მოგზაურობაში მიჰყავს გამოცდილ გამომგონებელს, რომელიც აცნობს ისტორიაში გამორჩეულ ადამიანებს, რომელთაც დისლექსია ჰქონდათ, მაგალითად, ჰენრი ფორდსა და მუჰამედ ალის, ასევე ხელოვნების, კინოსა და მეცნიერების სხვა ცნობილ წარმომადგენლებს.
ფილმი დაახლოებით 8-წუთიანია და შექმნილია საქველმოქმედო ორგანიზაციის Made By Dyslexia-სა და კრეატიული სააგენტო ClemengerBBDO-ს თანამშრომლობით. მისი პრემიერა ლონდონში გაიმართა.
პროექტის სტრატეგია ისეთივე საინტერესოა, როგორც თავად ფილმი. იდეა იმაში მდგომარეობს, რომ ეს არ არის რეკლამა, არამედ კულტურული პროდუქტია, რაც მას საშუალებას აძლევს, ბუნებრივად გამოჩნდეს საძიებო სისტემების ზედა პოზიციებში. ანუ მიზანი იყო არა რეკლამით, არამედ კულტურული გავლენით შეცვლილიყო წარმოდგენა დისლექსიის შესახებ.
განსაკუთრებულ ყურადღებას იმსახურებს ანიმაციის სტილი. ავტორებმა შექმნეს ჰიბრიდული ვიზუალური მიდგომა, რომელიც აერთიანებს ტრადიციულ 2D ანიმაციასა და 3D ტექნოლოგიას. ხელით დახატული ელემენტები, ფუნჯის შტრიხები და განსხვავებული კადრის სიხშირეები ერთიანდება სამგანზომილებიან გარემოში, რაც ქმნის თბილ, ტექსტურულ და „ცოცხალ“ ვიზუალურ ენას.
ფილმის სტილი თანდათან ვითარდება – თავიდან უფრო კლასიკური 2D იერსახეა, შემდეგ კი ნელ-ნელა ემატება სხვა ტექნიკები. პერსონაჟები დახატულია თავისუფალი, მხატვრული მანერით, სადაც უფრო მნიშვნელოვანია ემოცია, ვიდრე სიზუსტე. ფერები ხშირად ფართოდ იშლება, კიდეებზე „იღვრება“, რაც ქმნის დინამიკურ და ენერგიულ ეფექტს.
ლოლას სამყარო არ არის სტერილური ციფრული სივრცე, ის არის ემოციურად დატვირთული, ცოცხალი გარემო. განსაკუთრებით შთამბეჭდავია ეპიზოდები, სადაც იგი ბნელ სივრცეში ვარდება და გარშემო ნეონის ფერების ნაკადებია.
ცვალებადი კადრის სიხშირე კიდევ უფრო ქმნის რიტმს, რომელიც განსხვავდება სტანდარტული, ზედმეტად გლუვი ანიმაციისგან და მაყურებელს ინტუიციურად აგრძნობინებს, რომ ეს სამყარო წარმოსახვის პროდუქტია.
მთავარი აზრი კი ის არის, რომ ანიმაციის სტილი მხოლოდ ვიზუალური გაფორმება არ არის – ის თავად გზავნილია. ფილმი დისლექსიას აღწერს არა როგორც ნაკლს, არამედ როგორც განსხვავებულ აზროვნებას, რომელიც შეიძლება იყოს კრეატიული, ფერადი და ინოვაციური.
ამგვარად, „What is dyslexia?“ არა მხოლოდ ისტორიას ჰყვება, არამედ თავად ფორმით ამტკიცებს, რომ განსხვავებული ხედვა შეიძლება ძალად იქცეს და სწორედ ამით ცდილობს შეცვალოს ის დამოკიდებულება, თუ როგორ აღიქვამს საზოგადოება დისლექსიას.
