OpenAI-ს GPT-6 Astra-მ გაიარა ტესტი, რომლის მთავარი იდეაც ისაა, რომ ასეთ ტესტს ჭკვიანი მანქანები, წესით, ვერ უნდა გადიოდნენ. როგორც იუწყებიან, მოდელმა ბრაუზერული თამაშის, I’m Not a Robot-ის 48-ვე დონე დაასრულა, ეტაპობრივად გაიარა ვიზუალური თავსატეხები, ლოგიკური ამოცანები, დროის აღქმის ტესტები და სიზუსტეზე გათვლილი დავალებები.
დაახლოებით ოთხწუთიან ვიდეოში ჩანს, როგორ გადის Astra თამაშის ყველა ეტაპს და საბოლოოდ აღწევს ფინალს – გამოწვევას, რომლის მთავარი იდეაც ინტერნეტის მომხმარებლებისთვის კარგად ნაცნობი პროცესია: დაამტკიცო, რომ ეკრანის მიღმა ადამიანი დგას.
Agarwal-მ “I’m Not a Robot” გასულ წელს CAPTCHA-ს ტესტების პაროდიად შექმნა და არა უსაფრთხოების რეალურ ინსტრუმენტად.
თამაში ნაცნობი ვერიფიკაციის დავალებებით იწყება. მათ შორისაა checkbox-ის მონიშვნა, სურათების არჩევა და დამახინჯებული ტექსტის ამოცნობა, თუმცა შემდეგ ეტაპები თანდათან უფრო უცნაური ხდება.
მომდევნო დონეებზე მოთამაშეს უწევს ერთმანეთისგან ჩიხუახუებისა და მაფინების გარჩევა, სიტყვების პაზლების ამოხსნა, თითქმის იდეალური წრის დახატვა, მანქანის პარალელურად პარკირება, მათემატიკური ამოცანების ამოხსნა და კლავიატურის გამოყენებით რიტმის შენარჩუნება. მინითამაშების ეს კოლექცია ამოწმებს აღქმას, დროის შეგრძნებას, მეხსიერებას, სივრცით აზროვნებასა და კურსორის კონტროლს.
სწორედ ამიტომ არის Astra-ს შედეგი საინტერესო. თამაშის დასრულება მხოლოდ ტექსტური პასუხის სწორად გაცემას არ მოითხოვს. მოდელმა უნდა შეძლოს უცნობი ინტერფეისის აღქმა, გაარკვიოს, რას ითხოვს კონკრეტული ეტაპი, განსაზღვროს მოქმედების გზა და შემდეგ ეკრანზე საკმარისი სიზუსტით იმოქმედოს, რათა შემდეგ დონეზე გადავიდეს.
თუმცა 48-ვე ეტაპის გავლა არ ნიშნავს, რომ Astra 48 რეალურ CAPTCHA სისტემასაც დაამარცხებს. თანამედროვე ანტიბოტსისტემები მხოლოდ ეკრანზე ნაჩვენებ დავალებებს არ ეყრდნობა და შესაძლოა სხვა სიგნალებიც გამოიყენოს, მაგალითად, ბრაუზერის ქცევა, მოწყობილობის მახასიათებლები და სხვადასხვა რისკის შეფასება. I’m Not a Robot, პირველ რიგში, გასართობი თამაშია, მიუხედავად იმისა, რომ მისი ბევრი გამოწვევა ისეთ ამოცანებს ჰგავს, რომლებიც ავტომატური სისტემებისთვის ისტორიულად აქამდე რთულად ითვლებოდა.
მიუხედავად ამისა, Astra-ს შედეგი აჩვენებს, რამდენად გაუმჯობესდა კომპიუტერთან უშუალოდ მომუშავე AI-აგენტები. დღეს მოდელებს არა მხოლოდ იმის ახსნა შეუძლიათ, ადამიანმა რომელ ღილაკს დააჭიროს, არამედ თავად შეასრულონ მრავალსაფეხურიანი დავალებები და პროცესის განმავლობაში ცვალებად ინტერფეისებს მოერგონ.
ამ თვალსაზრისით, I’m Not a Robot საკმაოდ ზუსტი მაგალითია. მისი ბევრი ეტაპი სწორედ ვიზუალური აღქმისა და ეკრანთან ურთიერთქმედების იმ კომბინაციას მოითხოვს, რომელიც ადრე ადამიანებს პროგრამული სისტემებისგან მკაფიოდ განასხვავებდა. ახლა კი ეს ზღვარი თანდათან ნაკლებად აშკარა ხდება.
თუ გინდათ თავადაც შეამოწმოთ, შეძლებთ თუ არა რობოტის დამარცხებას, I’m Not a Robot-ის თამაში შეგიძლიათ აქვე ცადოთ.
